چهار شعر از خووانا ایباربورو ( بانوی شعر اروگوئه ، خووانای آمریکا … ۱۸۹۲-۱۹۷۹)
نوشته شده توسط ماه ايزد يار در تاریخ ۳۰ اردیبهشت, ۱۳۹۲ در ساعت ۰۳:۳۲ قبل از ظهر | در مجموعه شعر | با ۰ نظر

نازنین! پس از مرگم،

                  مرا به گورستان مبر.

                                   همین جا به خاک بسپار

                                                       زیر سایه ی آشیانه ی پرنده ی مهاجر،

یا در کنار غلغل خاطره انگیز آب.

                نازنین نزدیک سطح زمین

                                         به خاکم بسپار

                                                        تا آفتاب گرم کند

                                                                       جسم ِ مرا و استخوان هایم را

دوست دارم از خاک بیرون بزنم

             چون گیاهی تا دیگر بار به تماشای آفتاب بروم

                                            نزدیک سطح زمین به خاکم بسپار

                                                                                 تا راهم نزدیکتر باشد

هوای تازه را حس کنم

                 دستان ِ من آرام در گور

                                         نخواهد خفت

                                               چون موش کور می خراشد خاک را

                                                                                 در سیاهی متورم گور

بر خاکم

       بذر بپاش، نازنین

                        تا ریشه زند

                               در زردی استخوان های پوسیده ام

آن گاه بر نردبان تاریک ریشه

                                   می آویزم

                                           و به زیارت تو می آیم

                                                                     مثل زنبق های شیدا

 خوانا دو ایباروبورو ( اوروگوئه )، ترجمه اسدالله امرایی

————————————————————————————-

خوانا ایبابورو – ( اروگوئه )

نام شعر : زن
اگر مرد بودم، از آن من می بود همه نور مهتاب
سایه – و سکوت دلخواهم
چه آرام راه می سپردم همه شب
از میان کشتزاران خفته ، غرق تماشای افق اقیانوس !
اگر مرد بودم، غریب تر ، حیرت انگیزتر
و هدفمندتر از من سرگشته ای نبود در جهان !
همراه و همسفر همه جاده های بی انتهایی می گشتم
که تا فراسوی ابدیت ادامه می یابند !
فرسوده از وسوسه های دور و دراز
چه سرشارم از حقیقت مرداب گونه زن بودنم !

————————————————————————————————

پیوندِ  ناگسستنی

به خاطر تو
روئیده ام.
بر بادم ده، اقاقیای من
سرشار از تمنای پرپر شدن در دستهای توست.
به خاطرتو
گل داده ام.
مرا بچین، غنچه سوسن من
مردد بود میان شمع شدن و شکفتن.
به خاطر تو
جاری شده ام.
مرا بنوش، بلور
رشک می برد به زلال چشمه سار من.
به خاطر تو
بال درآورده ام.
شکارم کن، پروانه شبم
پر می زند برگرد شعله بی شکیب تو،
به خاطر تو رنج خواهم برد
متبرک باد زخم عشق تو!
متبرک باد تبر و تیشه، کمند و دام
و ستوده باد صلیب و عطش!
یارا!
در خون خود خواهم غلتید
کدام گل سینه زیبا، کدام گوهر گرانبها
زیباتر و گرانبهاتر از تیغ خونچکان عشق تو؟

 ——————————————————————————–
آشنایی با ماوراء
در حال احتضار، سراپا هشیار
با همه توان خود کوشیدی
آرام بمیری
بی فریادی، ناله ای یا لرزشی حتی
مبادا هراسی به دلم راه یابد
دستت، دلجویانه
سرد شد در دستم
و با خود به آن جهانم برد، سبکبارانه
تا با مرگ آشنایم کند.
در گذشته، همین گونه پرستارانه
دست کوچکم را می گرفتی
و راهم می بردی
برای آشنا کردنم با زندگی
مبادا هراسی به دلم راه یابد.
از پی تو خواهم آمد
به آن قلمرو خاموش
با اعتمادی کودکانه
جایی که پیش از من گام نهادی
تا احساس غریبی نکنم.
و من هرگز هراسی به دل راه نخواهم داد.

یک نفر این مطلب را می پسندد.
ماه ايزد يار

درباره -

نظرتان را بنویسید

XHTML: شما می توانید از این برچسب های استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>