روانکاوی و زبان از دیدگاه ژاک لکان
نوشته شده توسط ماه ايزد يار در تاریخ ۱ خرداد, ۱۳۹۲ در ساعت ۰۴:۲۱ قبل از ظهر | در مجموعه مقاله | با ۰ نظر

روانکاوی و زبان

از دیدگاه ژاک لکان
سمیه اسدزاده – محمدمهدی میرلو

ژاک لکان (Jacques Lacan) به عنوان با نفوذترین روانکاو بعد از فروید نمونه ای از پزشکی است که تسلیم عمل گرایی و تجربه گرایی افراطی نشد. وی در دهه  ۱۹۳۰ با هدف بازگشت به فروید، به تبیین و اشاعه  نظریه فروید پرداخت. نکته  اصلی این بازگشت قرار دادن زبان به عنوان ساختار اصلی در حوزه نظر و عمل است. دستاورد عمده  لکان این بود که توانست با متاثر شدن از آثار زبانشناسانی چون فردینان دو سوسور (Ferdinand de Saussure) و رومن یاکوبسن (Roman Jakobson) ناخودآگاه را مانند یک زبان ساختار یافته معرفی کند. به دنبال این طرز تفکر و عملی کردن آن در روانکاوی در طول بیش از ۵۰ سال، لکان نظریه ا ی جامع و پیچیده  روا نشناختی و روانکاوی بر پایه  زبان ارائه داد. وی بر این باور است که روانکاوی بدون گفتار و زبان موجودیت ندارد و با پیوند اندیشه های فروید و زبا نشناسی باید درک شود. از اینرو برای فهم لکان باید بپذیریم که او واقعیت را در محدوده  زبان تعریف می کند و معتقد است روابط انسانی نیز در فضایی زبانی شکل می گیرد، بنابراین ما نیز ذاتا در محدوده  ساختارمند زبان قرار داریم.
***
مقدمه     
ژاک لکان (Jacques Lacan) (1981-1901) پزشک، فیلسوف و روانکاو برجسته  فرانسوی بود. او در ۱۹۳۲ با اتمام دوره  پزشکی، سالیان متمادی به عنوان روانکاو و روانشناس مطابق شیوه ی خاص خود به معالجه  بیماران مشغول شد. وی در دهه  ۱۹۳۰ به توضیح و اشاعه  نظریه  فروید در فرانسه پرداخت، اما تنها هنگامی به شهرت رسید که شروع به برگزاری سمینارهایی منظم در دانشگاه پاریس کرد و مقالات و سخنرانی های خود را در فرانسه با عنوان نوشته ها (Ecrits) منتشر ساخت. دستاورد عمده  وی تفسیرهای تازه  او از فروید در چارچوب زبانشناسی ساخت گرا (structural linguistics) بود که در نیمه  نخست قرن بیستم بسط داده شده بود. آنچه باعث می شود لکان به عنوان یکی از بزرگترین شخصیت های علمی  فرانسه در دهه  ۱۹۷۰ مطرح شود، تحقیقات وی در زمینه  روانکاوی ساخت گرا (structural psychoanalysis) است. با اینهمه توضیح دیدگاه لکان آسان نیست و آثار او که به طور عمده به شکل سخنرانی هستند، بسیار دشوار و غامض به نظر می رسند و از جناس‌های غامض و کنایه‌های مبهم سرشارند. به همین دلیل است که تری ایگلتون (Terry Eagleton) از معماگونگی نظریات لکان سخن به میان آورده است.
لکان به خاطر ایده  “بازگشت به فروید” (Return to Freud) و رساله ای که در آن ناخودآگاه (unconscious) را به صورت یک زبان ساختاربندی کرد معروف شد (Laplanche & Pontalis, 1983). او به عنوان بانفوذترین روانکاو بعد از فروید شناخته شده است. لکان مانند فروید در مطالعات خود از طیف وسیعی از زمینه های مطالعاتی همچون فلسفه، انسانشناسی ساخت گرا (structural anthropology)، ادبیات، موسیقی و زبانشناسی اقتباس کرده است. وی با عقیده  فروید مبنی بر تحلیل اجتماعی با الهام از چشم انداز روانکاوی موافق بود. آنتونی الیوت (Anthony Elliott) ایده های لکان را به عنوان مرجع اصلی تفکر درباره پیوندهای میان روان و زمینه های اجتماعی عنوان کرد. در همین راستا، فهر گورویچیان (Feher-Gurewich) بر این باور است که رویکرد روانکاوی لکان در محل تضادهایی بنیانگذاری شده است که قبلا منجر به شکست اتحاد بین روانکاوی و نظریه های اجتماعی شده بود (Stavrakakis, 1999). یکی از این تضادها که لکان با موفقیت مورد بررسی و تحلیل قرار داد، بحث مقاله حاضر یعنی در نظر گرفتن ساختار زبانی برای ذهن ناخودآگاه و در واقع، تلفیق دو دانش زبانشناسی و روانکاوی و ارائه  تئوری های جدید در این دو حوزه است.
زبان و ذهن ناخودآگاه
این عقیده که افکار مانند یک زبان ساختاربندی شده اند بحث جدیدی نیست. همانطور که در اوایل قرن سوم پیش از میلاد، افلاطون در گفتگوی بین سقراط و تهتتوس نشان داد که تفکر (thought) چیزی جز گفتار بیان شده (verbalized speech) نیست و گفتار نیز تفکر بیان شده (verbalized thought) است .هگل در کتاب “فلسفه  ذهن” (Philosophy of Mind) از این عقیده حمایت می کند که واژه ها و در نتیجه وجود زبان در روند تفکر لازم و ضروری است. مطابق با دیدگاه افلاطون و هگل و با تاکید بر نقش اساسی کلمات در تعریف تفکر، سوسور (Saussure) بیان می کند که افکار چیزی جز یک ابر پرتلاطم نخواهد بود اگر ساختار زبان به آن شکل ندهد. با وجود این ، نکته اساسی این است که تا زمان نگارش کتاب “تعبیر رویا”ی فروید تمایز اصلی بین ذهن خودآگاه و ناخودآگاه وجود نداشت (Buckwalter, 2007). از نظر فروید، ذهن خودآگاه (Conscious mind) که وابسته به احساس و آگاهی حسی است، فقط بخش نسبتا کوچکی از ساختار روانی را شامل می شود و اطلاعات را هم از درون و هم بیرون دریافت می کند. از سوی دیگر، بخش ناخودآگاه (unconscious mind) به عنوان هر چیزی که از ادراک و آگاهی خودآگاه به دور است تعریف شده است و نسبت به خودآگاه در فعالیت های ذهنی ما مهم تر است (محسنی، ۱۳۸۵) زیرا جایگاه کشش های فطری، تمایلات و خاطرات سرکوب شده و بنیادی ترین و ابتدایی ترین بخش از دستگاه روانی انسان است (Freud, 1899). اما نظریه  روانکاوی فروید بر پایه  بنیادهای پذیرفته شده  عمومی علم قرار نداشت و شواهد قوی نیز برای اثبات آن مقدور نبود. نظریه  او بر پایه  استعاره ها، اسطوره ها، رویاها، لطیفه ها و دیگر پدیده های گذرا و ناپایا بود و به همین دلیل مورد تحقیر جامعه علمی واقع شد. کسانی که خود را آسیب شناسان روانی بر پایه اصول علمی می پنداشتند نیز سعی کردند نظریه  فروید را با زمینه های زیستی و فیزیکی پذیرفته شده  معمول پیوند دهند و بسیاری از کسانی که خود را به عنوان پیروان فروید معرفی می کردند لازم می دیدند که نظریه  فروید را برای جامعه علمی قابل قبول سازند. بنابراین، تغییراتی اعمال کردند که باعث شد این نظریه شباهت کمی به نظریه فروید داشته باشد (Muller, 1996; Pyle, 1997). اما تغییر جهت گسترش روانکاوی از نظریه  فروید کاملا موفق نبوده است. با توجه به اینکه چنین گستردگی هایی در روانکاوی بیهوده بودند، معقول و منطقی است که اساس این تحولات را مورد بررسی قرار دهیم. تعجب  برانگیز است که نظریه  فروید به این دلیل که بر پایه  اسطوره ها و استعارات بنا شده و بر پایه زیست شناسی نیست، از نظر جامعه  علمی گمراه کننده و غیر علمی تلقی می شد؛ اما با توجه به نظریه  اصیل فروید می توان چنین گفت که آسیب شناسی روانی تابع چیزی غیر از زیست شناسی است و اگر چنین است چه چیزی می تواند پایه و اساس آن باشد؟ اینجاست که ما می توانیم به نقش مهم لکان و ایده “بازگشت به فروید” اشاره کنیم.
لکان همواره خود را در حال تلاش برای بازگشت به فروید می دید. پس از سال ها تلاش برای اینکه آسیب شناسی روانی در چارچوب نمونه های پزشکی و به عنوان تابعی از زیست شناسی قرار گیرد، لکان این فرضیه را مطرح کرد که آسیب شناسی روانی انسان ناشی از عملکرد زیستی وجود انسان نیست، بلکه ناشی از زبان است. او بر اساس این فرضیه، پایه  نظریه  روانشناختی فروید را از اسطوره ها و استعاره ها به نوعی نظریه زبانی تبدیل کرد. در واقع، نکته اصلی این بازگشت قرار دادن زبان به عنوان ساختار اصلی در نظر و عمل بود (Clement, 1983). برای مثال لکان مفهوم عقده  ادیپ در روانکاوی را به عنوان تناقض ذاتی در منطق کلمه بیان کرد. به دنبال این طرز تفکر و عملی کردن آن در روانکاوی در طول بیش از ۵۰ سال، لکان یک نظریه  جامع و پیچیده  روانشناختی و روانکاوی ارائه داد. با اینکه به نظر می رسد فروید در سه کتاب بنیادی خود یعنی “تعبیر رویا” (Interpretation of Dreams)، “آسیب شناسی زندگی روزمره” (The Psychopathology of Everyday Life) و “طنز و رابطه ی آن با ناخودآگاه” (Joke and its Relation to the Unconscious) به طور ضمنی به وجود ساختار زبانی در ناخودآگاه اشاره کرده است (Laffal, 1964)، اما برتری لکان این بود که او شروع به تفسیر نظریه  فروید در چارچوب نظریه  زبانی مطرح شده توسط فردیناند دی سوسور (Ferdinand de Saussure) کرد که یکی از بنیا نگذاران علم زبانشناسی است، و این تنها چیزی بود که فروید در اختیار نداشت و در واقع، در زمان فروید علم زبانشناسی (linguistics) هنوز به وجود نیامده بود. به همین دلیل است که فروید از استعاره ها و اسطوره ها (که بازنمودهای نمادین واقعیت هستند) به جای نظریه  زبان (که سیستمی ساختارمند از بازنمودهای نمادین واقعیت به شمار می آیند) استفاده کرد. بنابراین، در حالیکه فروید به طور مستقیم زبان را به عنوان پایه  آسیب شناسی روانی در نظر نمی گرفت، اما به طور قطع آن را چیزی غیر از زیست شناسی می دانست. همانگونه که فلاسفه و زبانشناسان تصور می کردند که تفکر مانند یک زبان ساختاریافته است، سهم منحصر به فرد لکان در روانکاوی این است که او معتقد بود که ناخودآگاه مانند یک زبان ساخت یافته است.

نظریه لکان بر پایه زبان
لوئیس آلتوسر (Louis Althusser) بر نقش تاریخی لکان چنین تاکید می کند: “قدرت ادعای لکان و اصالت منحصر به فرد او در روانکاوی در این است که او یک “نظریه پرداز” در حوزه کاری خود یعنی روانکاوی و زبانشناسی است و این بدین معنا است که او می تواند یک سیستم کلی از مفاهیم نظری بسازد که قادر به ایجاد مجموعه ای از حقایق در حوزه تحلیلی است.” (Althusser, 1996). در ادامه برای مستند ساختن و اثبات چشم انداز انقلابی لکان در مورد زبان به مرور نظریه  وی می پردازیم و از آنجایی که نظریه او در طول زمان دستخوش تغییراتی شده است، می توان بین سه مرحله از نظریه او تمایز قائل شد:  مرحله اول را می توان مرحله  پیش زبانی (pre-linguistic) نامید. در آغاز، نظریه ی وی از نظر زبان شناسی ساده و بی تکلف بود، ولی نکته  مهم در این مرحله این است که لکان دیدگاه ساختارگرایی (Structuralism) را که افق های جدیدی در علوم انسانی گشوده است، پایه و اساس نظریه  خود قرار داد (Dor, 1998). دست کم به دو دلیل باید در مورد ساختارگرایی لکان توضیحاتی ارائه شود: ۱- به این دلیل که ساختارگرایی زیرساز و زمینه  تمام نظریه لکان است که مسیر و پیامدهای آنرا اصلاح می کند.
۲-  به این دلیل که استفاده از واژه  ساختار اغلب به اشتباه فهمیده می شود. ژان پیاژه (Jean Piaget) ساختار (structure) را به صورت زیر تعریف می کند: “ساختار سیستمی از تحولات است و از آنجایی که نوعی سیستم است و نه تنها مجموعه ای از عناصر و خواص آنها، این تحولات شامل قوانینی است که دارای سه ایده اصلی است: ایده تمامیت (wholeness)، گشتاری (transformation) و خودتنظیمی (self-regulation). به گفته  پیاژه، تمامیت نتیجه  وابستگی متقابل عناصر تشکیل دهنده ساختارها است و این واقعیت که گرد هم آوردن همه اعضا الزاما از جمع کردن آنها در یک جا متفاوت است. مفهوم گشتاری، قوانین ترکیب را در بردارد که در داخل یک ساختار به طور واقعی ساختارمندی را ایجاد می کند. در نهایت خودتنظیمی، به عنوان مشخصه  اصلی ساختار، به این معنا است که ساختار بدنبال بقای خویش است. برای مثال، اگر دو عنصر ساختار با قانون ترکیب در ارتباط با هم قرار بگیرند، سومین عنصر ناشی از این ترکیب نیز دارای ساختار خواهد بود که نشان دهنده  ثبات سیستم است. چنین تعریفی از ساختار به ویژه بسیار مناسب برای مطالعه  زبان است. چنین ساختاری در عناصر اصلی ارتباطی که لکان بین زبان و ناخودآگاه ایجاد کرد و کل نظریه زبانی او دیده می شود.” (Jean Piaget’s, 1970).
مرحله  دوم را می توان مرحله “زبانشناسی” (linguistic) نامید. بنا به گفته  رودینسکو (Roudinesco) این مرحله در سال ۱۹۴۶  زمانی که لکان برای اولین بار کارهای فردیناند دی سوسور را مطالعه کرد، آغاز شد. به عبارت دیگر مرحله دوم یافتن نظرگاه زبانشناسی بود. این کشف باعث حرکت ذهن لکان به سمت “بازنگری در نظریه  فروید در مورد ناخودآگاه از نظر زبانشناسی ساختاری” بود. در این مرحله کاملا از عقاید لکان و از واژگان او (مانند دال و مدلول) مشخص است که نظریه  او در اساس بر پایه  نظریه  سوسور استوار است. سوسور معتقد بود که زبان متشکل از نشانه‌هاست و هر نشانه از دو بخش دال و مدلول تشکیل شده است. دال (signifier) به عنوان بیان آوایی واژگان یا تاثیر روانی یک صوت و مدلول (signified) به عنوان مفهوم مصداق یا محتوای نشانه ای آن صوت است (Schneiderman, 1980). لکان کوشید نشان دهد ناخودآگاه آدمی نیز از ساختاری شبیه ساختار زبان برخوردار است. یعنی همان نظام دال و مدلولی که در نظام زبانی حاکم است، در ساختار ناخودآگاه انسان نیز دارای مصداق بیرونی است. به عبارت دیگر، همچنان که بکارگیری دال هایی همچون حروف، به فراخور نوع کاربردشان، مدلول هایی را در ذهن مخاطب ایجاد می کنند، ناخودآگاه ذهن نیز در موقعیت های مختلف قادر است که در تماس با برخی عناصر بیرونی همچون مزه خوراکی ها، رایحه برخی اشخاص یا اشیا و حتی مشاهده برخی تصاویر که به صورت دال هایی در ذهن پدیدار می شود، خاطراتی را از گذشته و دوران کودکی در ذهن ما زنده می کنند که این خاطرات مصداق های همان مدلول اند.
مرحله سوم به گفته رودینسکو (Roudinesco) در ۱۹۵۰ آغاز شد،زمانی که لکان برای اولین بار رومن یاکوبسن (Roman Jakobson) را ملاقات کرد. نظریه یاکوبسن اعمال نفوذ بیشتر و فراگیرتری در تفکر لکان در مورد زبان داشته است. چنین به نظر می آید که لکان دو نوع برداشت متفاوت و پی در پی از کار سوسور داشته است. اولین بار قبل از سال ۱۹۵۳ و دومین بار بین سال ۱۹۵۳ و ۱۹۶۳ که او نظریه سوسور را از منظر یاکوبسن بازخوانی کرد. لکان به طور انحصاری به بررسی ساختار دوگانه ساختار ادبی نظریه  یاکوبسن پرداخت که بسیار انتزاعی است و درک آن بسیار دشوار است (Pyle, 1997). رودینسکو کشف لکان در مورد ساختار دوگانه یاکوبسن را شگفت آور تلقی می کند و می گوید: “لکان با انتشار کتاب “اصول زبان” توسط یاکوبسن و موریس هیل تحت تاثیر نظریه  یاکوبسن قرار گرفت و فرضیه خود را در مورد زبان- ناخودآگاه اصلاح کرد. با این کتاب لکان توانست “تعبیر خواب” فروید را به گونه ای خلاقانه مورد مطالعه قرار دهد.” (Roudinesco, 1990, 305). دوگانه انگاری (dualism)در اساس پارادوکسیکال است که اساس آن استعاره (metaphor) و کنایه (metonymy) است (Grigg, 1994). به نظر می رسد این دوگانگی از اهمیت اولیه برای تمام رفتارهای کلامی و در کل رفتار انسانی برخوردار است (Jakobson & Halle, 1956). به طور خلاصه استعاره به مشابهت دو عنصر که یکی تمثیلی از دیگری است اطلاق می شود . برای نمونه می توان به تمثیل شیر برای انسان دلیر اشاره کرد. در روانکاوی نیز این استعاره کاربرد دارد. مثلا یک شی، یک تصویر یا یک کنش باعث پدیداری یک یا چند تصویر توامان دیگر در ذهن و خاطره  ما می شود که با آن تصویر نخست دارای مشابهت بوده و برای روانکاو بویژه در تعبیر رویاها، خاطرات فراموش شده و یا لغزش های کلامی عناصری پراهمیت تلقی می شود. در زبانشناسی کنایه را یک فرایند زبانی می دانیم که به واسطه  آن برای یک مفهوم از واژه هایی استفاده می کنیم که خود بر مفهومی ثانوی دلالت دارد، یا استفاده از لفظی است که به جای معنای اصلی، معنایی نزدیک به آن داشته باشد و در واقع از یک عنصر کم اهمیت برای بیان عنصری مهم استفاده می کنیم. دقیقا همین فرایند در خاطرات، رویاها و لغزش های زبانی مان که نمودار ناخودآگاه ما هستند اتفاق می افتد؛ یعنی تبلور یک عامل به ظاهر کم اهمیت حکایت از یک نقیصه ی اساسی در روان ما دارد. برای نمونه ممکن است ترسی که ناشی از رفتارهای خشن اطرافیان در دوران کودکی بوده، در دوران بزرگسالی به صورت ترس از عناصر بیرونی (حیوان، حشره) یا هر عامل بیرونی دیگر جایگزین شود (محسنی، ۱۳۸۵).
لکان در گفتمان رم (Rome discourse) (1953) نیز کارکرد گفتار در روانکاوی را دوباره مورد ارزیابی قرار داد. او با مشاهده اینکه روانکاوی در حال حرکت به سمت نوعی رفتارگرایی است، بیان کرد که روانکاوان ضرورتا نیاز دارند که اذعان کنند عملکرد بالینی آنها یک درمان مبتنی بر گفتار است و اثرات سودمند آن از گفتار منتج می شود (Nobus, 2000) به طوری که لکان بیان می کند در روانکاوی باید به دنبال نمادها (symbols) در متن گفتار تداعی آزاد بیمار بود (Lacan, 1966). پس از بررسی خلاصه ای از نظریه لکان، اشاره به این نکته مهم در پس نظریه او ضروری است. مطابق دیدگاه سوسور، زبان نظامی رابطه‌ای (Relational) و یا تفاوتی (differential) است. یعنی هیچ نشانه‌ای را نمی‌توان فارغ از نشانه‌ای دیگر تفسیر و تعریف کرد. یعنی راست، راست است چون چپ نیست. مطابق این دیدگاه و با توجه به نظریه کلی لکان می توان در نهایت چنین نتیجه گیری کرد که چون امر نمادین (امر نمادین (S) شامل تمام چیزهایی است که ما معمولا واقعیت می‌نامیم) از طریق زنجیره‌های دلالت به هم پیوسته است، ما محکوم هستیم به این که هیچگاه جهان را به آن شکلی که واقعا هست درک نکنیم و تا ابد در زندان زبان باقی بمانیم. در واقع همه‌چیز زبان است.

بحث و نتیجه گیری
تاثیر افکار فروید و لکان در شاخه های مختلف علوم انسانی غیر قابل انکار است. درک صحیح  افکار و دیدگاه های فروید نیازمند سال ها پژوهش و مداقه است و این مساله بیش از پیش در مورد افکار و دیدگاه های لکان صدق می کند. یکی از پیش شرط های درک نظرات لکان آشنایی کامل با دیدگاه های فروید است. لکان به عنوان بزرگ ترین روانکاو بعد از فروید ادعا می کند که تنها کسی است که حقیقت را در مورد نظریه فروید بیان می کند و اسم خود را بعد از اسم فروید به عنوان کسانی که پایه گذاران واقعی روانکاوی هستند ذکر می نماید (Lacan, 1996). او با تلفیق نظریه روانکاوی با زبانشناسی بیان کرد که بدون گفتار و زبان روانکاوی موجودیت ندارد و با پیوند اندیشه های فروید و زبا نشناسی باید درک شود (۲۰۰۳Dean, ).در راستای این هدف و در راستای پروژه “بازگشت به فروید”، او جنبه های مفهومی نظریه  فروید درباره فرایندهای اجتماعی شدن را که قبل از لکان از دست رفته بودند یا به روش های مختلفی تفسیر شده بودند را برجسته کرد و به آنها از نو پرداخت. دست کم دو موضوع مهم و مرتبط با هم در ساختار نظریه  لکان وجود دارد. اولین مورد که لکان بسیار جدی به آن می نگرد و می توان آن را پارادایم تفسیری متون فروید نامید، اینست که فروید بارها و بارها نشانه ها، لغزش ها و رویاها را به عنوان پدیده های نمادین که قابل تفسیر هستند شرح داده است. دومین مورد نیز علاقه ی لکان به تفسیر روانکاوانه به عنوان یک روش درمانی متکی بر قدرت گفتار و زبان است (Zizek, 1991).
لکان با تحقیر علم زدگی بیان می کند که علم زدگی به معنای حرکت از قلمرو زیست شناسی و علت شناسی حیوانی به سوی انسان است؛ بدون در نظر گرفتن تفاوت های بزرگی که باعث می شوند انسان ها دارای زبان، نماد و در نتیجه ناخودآگاه شوند. با اینکه او یک روانکاو و پزشک بود، اما نظریه ای غیر بالینی ارائه کرد و تسلیم عمل گرایی و تجربی بودن افراطی نشد. بنابراین، لکان در حوزه  نظریه های اجتماعی که برای پزشکان نامتعارف است، اهمیت قابل توجهی دارد. ژاک لکان و پیروان او می توانند ادعا کنند که با توجه به فروید نظریه ای را در مورد فرهنگ و به ویژه زبان توسعه داده اند که در حال حاضر با ایجاد پیشرفت هایی در علم زبانشناسی درک بهتر آن میسر خواهد شد.

منابع
ایگلتون، ت. پیش درآمدی بر نظریه ی ادبی، ترجمه عباس مخبر(۱۳۶۸). تهران، نشر مرکز. //  محسنی، م.، ر. (۱۳۸۵). ژاک لکان، زبان و ناخودآگاه. پژوهش های زبان های خارجی، ۳۸، ۹۸-۸۵٫
Althusser, L. (1996). Writings of Psychoanalysis, Freud and Lacan, trans. Jeffrey Mehlman, New York: Columbia University Press.  //  Buckwalter, E. (2007). Lacan: An Adapted Approach to Postmodern Language, Essays in Philosophy. 8 (1), Article 4.  //   Clement, C. (1983). The Lives and Legends of Jacque Lacan; A. Goldhammer(trans). New York: Columbia University Press.  //  Dean, T. (2003). Lacan and queer theory. In: J.-M. Rabate (ED.). The Cambridge Companion to Lacan. Cambridge University Press.  //  Dor, J. (1998). Introduction to the reading of Lacan: The unconscious structured like a language (Judith Feher Gurewich and Susan Fairfield, Eds.). New York: Other Press, 1998.  //  Elliott, A. (1992). Social Theory and Psychoanalysis in Transition. Oxford: Blackwell.  //  Freud, S. (1899). The Interpretation of Dreams, in The Basic Writings of Sigmund Freud, (Translated by Dr. A. A. Brill), Modern Library, 1995, p. 149-520.  //  Grigg, R. (1994). Metaphor and Metonymy. Pre/text: A journal of rhetorical theory, 15, 26-45.  //  Hegel, G. (1971). Philosophy of Mind, (Translated by William Wallace), Oxford University Press.  //  Jacobsen, R. op. cit., p.70.  //  Jakobson, R., & Halle, M. (1956). Fundamentals of Language. Janua Linguarum No. 1, Mouton & Co., The Hague.  //  Lacan, J. (1966). Ecrits. Paris: Seuil.  //  Laffal, J. (1964). Freud’s Theory of Language. Psychoanalytic Quarterly, 33:157-175.  //  Laplanche, J. & Pontalis, J.B. (1983). The Language of Psychoanalysis; D.Nicholson Smith (trans.). London: Hogarth.  //  Muller, John P. 1996. Beyond the Psychoanalytic Dyad: Developmental Semiotics in Freud, Peirce, and Lacan. Routledge, New York.  //  Nobus, D. (2000). Jacques Lacan and the Freudian Practice of Psychoanalysis. London and Philadelphia: Routledge.  //  Piaget, J. (1970). Structuralism. New York: Basic Books.  //  Plato, Theatetus, (Translated by Seth Bernardete), University of Chicago Press, 1984, p. 59.  //  Pyle, C. (1997). Lacan’s Theory of Language, In Proving Lacan: The interdisciplinary force of psychoanalytic evidence. Unpublished manuscript.  //  Roudinesco, E. (1990). Jacques Lacan & Co.:A history of psychoanalysis in France, 1925-1985. Trans by Jeffrey Mehlman. The University of Chicago Press, Chicago.  //  Saussure, F. (1959). Course in General Linguistics. Ed. by Charles Bally and Albert Sechehaye in collaboration with Albert Riedlinger. Translated with an introduction and notes by Wade Baskin. McGraw-Hill Book Company, New York.  //  Schneiderman, S. (1980). Returning to Freud: Clinical Psychoanalysis in the School of Lacan, Yale University Press.  //  Stavrakakis, Y. (1999). Lacan and the Political. London: Routledge.  //  Zizek, S. (1991). Looking Awry: An Introduction to Lacan Through Popular Culture, Cambridge: Mass: MIT Press.

 

منبع :http://www.ettelaathekmatvamarefat.com

 

17 نفر این مطلب را می پسندند.
ماه ايزد يار

درباره -

نظرتان را بنویسید

XHTML: شما می توانید از این برچسب های استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>